Wat ik zeggen wil

Mens wat ben je mooi als je zacht lacht, wat ben je mooi als je een ander helpt, wat ben je mooi als je vol verwachting op iets wacht, want ben je mooi als je het bloeden stelpt. Mens wat ben je mooi als je een troostend woord uitspreekt, wat ben je mooi als je stil aan een ander denkt, wat ben je mooi als je zacht het stilzwijgen breekt, maar wat ben je bescheiden als een ander aandacht aan jou schenkt.

Eens moet het stoppen, eens moet het voorbij zijn, want niets lijkt in de tijd meer te kloppen, op het oubollige en zinloze festijn. Eens moet er een eind aan worden gemaakt, eens moet er een eind aan komen, want het festijn heeft mij zeer diep geraakt, waardoor ik niet meer lijk te kunnen dromen. Eens moet het worden gestaakt, er moet een eind komen aan het festijn, want mijn kracht is opgeraakt, en daarom wil ik er van af zijn. 

Ik moet soms zoeken naar woorden, die in al hun eenvoud naar mij lonken, waardoor ze alles in mij verwoorden, als de stille liederen die ooit in mij klonken. Ik zoek vaak tot ik er moegestreden bij neerval, ik zoek vaak tot ik niet meer verder lijk te kunnen gaan, waardoor het lijkt dat ik in een diepe put val, waaruit ik niet meer op kan staan. Ik zal altijd blijven zoeken naar woorden, ik zal altijd zoekende zijn naar dat ene woorden-festijn, en naar de woorden die misschien nooit bij mij hoorden, omdat ze voor mij misschien niet geschapen zijn.

Wat ik wens, stelt misschien helemaal niet zoveel voor, maar ik ben ook maar een kwetsbaar mens,  die in het leven net iets teveel verloor. Waar ik als mens voor sta, is misschien helemaal niet zo belangrijk, maar weet dat ik als een leeuw voor alles ga, en dat ik als mens nergens op terugkijk. Wat ik met mijn woorden zeg, betekent misschien niet veel, maar zie dat ik niemand iets in de weg leg, en voel dat ik al mijn innerlijke gevoelens met je deel.

Ik kreeg een brief over hoop, die mij bij mijn revers pakte, waardoor hij diep onder mijn huid kroop, en de moed mij niet verder in de schoenen zakte. Ik keek heel even naar boven, om de inhoud van de brief op mij in te laten werken, om heel stil in de hoop te blijven geloven, zonder mijzelf daarbij te beperken. Daarna keek ik zwijgend naar de straat, die opeens leeg en koud op mij over kwam, waardoor ik wist en voelde dat niets zomaar over gaat, omdat de hoop mij niet serieus nam. Hierdoor nam de wanhoop mij in beslag, omdat ik even niet meer wist wat ik met mijzelf aanmoest, waardoor ik alles even niet helder meer zag, en dat maakte mij verdrietig en woest. De wanhoop nam alles van mij af, het gaf mij er pijn voor terug, waardoor ik echt nergens meer om gaf, ik liep als het ware over een wankele zwaar gehavende oude brug. Ik vestigde daarna mijn verzwakte aandacht op mijn mok met koffie, die als een klein wit monument voor mij op mijn eettafel stond, en ik voelde mij vo...

Liefde is samen iets moois beleven, liefde is voor iemand zorgen, liefde is iemand een tweede kans geven, liefde is iemand een goed gevoel bezorgen. Liefde is iemand vertrouwen, liefde is iemands fouten vergeven, liefde is een mooi leven met iemand opbouwen, liefde is naar vergeving streven. Liefde is die ene liefdevolle zachte streling in de nacht, liefde is die ene liefdevolle zachte kus die je krijgt, van iemand die altijd op je wacht, met het gevoel dat altijd met liefde in je hart opstijgt.

Ik wil niet vechten tegen iemand die mij niets heeft aangedaan, ik wil niet vechten tegen iemand van een andere cultuur, want ik wil juist naast iemand gaan staan, als een goede en vriendelijke buur. Ik wil niet strijden voor iets waar ik niet achter kan staan, ik wil niet strijden voor macht en wellust, want ik wil juist samen met een ander gaan, naar de plaats waarin alleen de vrede rust. Ik wil niet vechten tegen de macht van een volslagen "idioot", ik wil niet vechten voor een "normaal" mens, want ik ben geen vechtersbaas noch een despoot, ik ben een gevoelig en artistiek mens met een vredige wens. Juist nu de dreiging van een globaal conflict voor ons opdoemt, juist nu de complete waanzin zo hard om zich heen grijpt, ben ik degene die iedere oorlog extreem misdadig en smerig noemt, in de hoop verkerend dat iemand dat ooit eens echt begrijpt.

Dit gedicht is niet mijn beste gedicht, dit gedicht is niet het beste gedicht dat ik ooit heb geschreven, en het daarom dan ook aan niemand gericht, want ik kon even de nodige intensiteit niet beleven. Denk nou niet dat ik dit gedicht gelijk waardeloos vindt, denk nou niet dat dit gedicht na het schrijven gelijk in de prullenmand is beland, want dit gedicht heeft toch wel iets wat zich aan mij bind, want het is op de ene of de andere manier wel in mijn hart geland. 

Als ik mijn handen langzaam naar de sterren laat gaan, als ik mijn handen langzaam door de aangenaam warme lucht beweeg, weet ik dat ik niet alleen zal staan, in de warmte die langzaam in mij opsteeg. Als ik luister naar mijn eigen muziek, als ik kijk naar de muzieknoten die ik op een stuk papier heb geschreven, dan hoor ik ver op de achtergrond mijn eigen repliek, die door de tijd nooit van mij weg is gedreven. Als ik de door mij geschreven woorden herlees, als ik ze zacht in mijn hart door laat dringen, wordt ik bevrijdt van iedere vrees, waardoor ik over alles wel wil zingen. Maar nu ik leef in mijn eigen tijd, nu ik leef in mijn eigen modern klinkende melodie, voel ik hoe ik mijn eigen leven leidt, waardoor ik alles nu in een compleet ander perspectief zie, want als ik is niet meer van belang, als ik zegt mij helemaal niets meer, want als ik is niet meer dat waar ik naar verlang, als ik is niet meer iets waar ik nog iets van leer.

Als je ooit devotie hebt gevoeld, als je weet wat het woord devotie betekent, dan weet je waar de devotie voor jou op heeft gedoeld, maar dan weet je misschien ook dat de devotie jou misschien ook wel heeft geketend, want de devotie kan soms pijnlijk zijn, het kan soms zeer bedrieglijk over komen, want het kan soms gevuld zijn met veel schone schijn, dat heel zacht en langzaam in je kan stromen. Kijk daarom goed naar de persoon aan wie jij jouw devotie wil geven, kijk daarom goed naar de persoon die jij nog niet goed genoeg kent, want voor je het weet staat jouw eigen devotie je stevig naar het leven, dat zich dan volledig tegen je wendt.

Ik ben gebroken, want mijn hart is aan duizend stukken op de grond gevallen, omdat de liefde zich op mij heeft gewroken, waardoor ik hard op de spreekwoordelijke grond ben gevallen. Ik ga daaraan kapot, het breekt mij compleet, want ik sta nu op het spreekwoordelijke schavot, omdat jij mijn liefde voor jou achteloos in de goot smeet. Mijn gebroken hart doet mij zeer, het pijnigt mij enorm, want jij gaf mij sneer op sneer, en dat raakt mij boven iedere norm. Hoe moet ik nu in Godsnaam verdergaan, wat stel ik nu in Godsnaam nog voor, kan ik de gebroken taal van mijn gebroken hart nog wel verstaan, kan ik dat verwerken wat ik verloor? Antwoorden op die vragen kan ik nu niet vinden, want ze zijn ver van mijn gebroken hart weggedreven, en toch hoop ik dat mijn gebroken hart zich ooit weer zal binden, aan een liefdevol hart die alleen maar liefde wil geven.

Laat mij verdomme zijn wie ik ben, laat mij verdomme mijn eigen wegen in slaan, en zeg nou niet dat ik je zo goed ken, want ik wil nu het liefst compleet aan je voorbij gaan! Hou nou verdorie eens je mond, hou nou verdorie eens een keer op met jouw eeuwige geklasineer, want jouw woorden boren mij in de grond, ze doen mij in het diepst van mijn hart zeer! Donder jij maar lekker op, laat mij maar lekker voor altijd alleen, en reken er maar niet op dat ik jou ooit nog bemoedigend op de schouder klop, want jij bent gemaakt van het koudste steen! Kijk mij nou niet zo verbolgen aan, ga maar lekker weg, dan zal je voelen hoe het is om compleet in de kou te staan, dan zal je voelen hoe het zich aanvoelt als ik mijn liefde niet meer in jouw ijskoude en bikkelharde hart leg, want ik wil helemaal niets meer van je weten, ik wil dat je uit mijn leven vertrekt, want door jouw toedoen ben ik nu versleten, en daarom hoop ik dat je in de goot van de koude straat compleet verrekt!

Wie kent mij echt, wie kent de hevige emoties en gevoelens die ik stil in mij draag, wie heeft ooit tegen mij gezegd, ik zie je zo graag? Wie ziet mij in alle stilte staan, wie voelt mijn oorverdovend stille pijn, die niet uit mij is gegaan, toen ik alleen maar mijzelf wilde zijn? Waar zijn de mensen nu ik stil om hun hulp vraag, waar is de stille vergeving die ik zo graag wil krijgen, ben ik voor iedereen alleen maar een plaag, ben ik voor iedereen alleen maar een kraaltje die men aan een flinterdun touwtje kan rijgen? Ik ben ook maar een mens van vlees en bloed, ik ben ook maar een mens die fouten maakt, maar alles wat ik doe bedoel ik goed, en daarom hoop ik dat dit kleine gedicht u toch een klein beetje raakt.

Wat je niet weet kan je niet deren, wat je niet ziet kan je niet raken, maar tegen onrecht kan je je soms niet verweren, iets wat op gang is gezet kan je soms niet staken. Wat je niet voelt kan je niet bezeren, wat je niet proeft kan je niet prikkelen, maar een verkeerd gevallen woord kan je niet negeren, omdat het je in neerslachtigheid kan wikkelen. Het hebben van respect kan je altijd leren, het leren van respect kan je altijd krijgen, maar dan moet je wel een ander leren eren, want anders kan je nooit uit jezelf opstijgen.

Vanmorgen werd ik opgebeld door een persoon met een zeer vermoeide stem, die mij zeer versteld deed staan, omdat de persoon trok aan mijn noodrem, waardoor ik niet meer verder leek te kunnen gaan. De persoon wilde dat ik iemand was, waardoor ik geen zinnig woord uit kon spreken, en ik uiteenviel als een stuk verwaarloosd glas, dat op de grond in duizend stukjes uiteen zou breken. De stem van de persoon klonk vragend, de stem van de persoon klonk verlegen, en zelfs een beetje knagend, alsof ze was ontdaan van alle zegen. Het verhaal dat ik ongewild hoorde ging mij door merg en been, het verhaal dat ik ongewild hoorde nam mij compleet in beslag, want ik vond de inhoud van het verhaal zó oneerlijk en gemeen, en het verwonderde mij dat niemand de eenzaamheid van de persoon eerder zag. Wie mij vanmorgen opbelde weet ik niet, want er werd geen naam genoemd, maar het blijkt helaas steeds maar weer dat niemand de échte eenzaamheid ziet, ook niet als een eenzaam persoon dat totaal niet ...

Het blad valt langzaam naar de grond, het valt langzaam naar de berustende kouder wordende aarde, die ooit garant voor het leven stond, en het warme leven der natuur in zich baarde. Het blad dwarrelt gestoken in een bruine kleur omlaag, het zweeft langzaam naar beneden, want het is de dag van vandaag, waarin de strijd is gestreden. Het blad valt zacht op het licht verkleurde gras, het valt zacht op zijn laatste natuurlijke kussen, die ooit groen van kleur was, en nu zijn leven voorgoed zacht uit zal blussen, want het eindige korte leven van het blad is voorbij, de natuur begint langzaam aan zijn lange rust, en dat maakt mij treurig noch blij, omdat mijn ziel er in berust.

Er Zijn vele mensen die ik graag zou willen eren, er zijn vele mensen die ik graag in het zonnetje zou willen zetten, omdat ze veel in hun leven hebben moeten ontberen, waardoor ze altijd op zichzelf hebben moeten letten. Er zijn vele mensen die ik graag op een positieve manier naar voren zou willen halen, er zijn vele mensen die ik graag een goed bedoeld schouderklopje zou willen geven, omdat ze altijd iets positiefs uitstralen, waardoor ze altijd alleen maar naar het goede streven. Ik zou die mensen graag eens tegenkomen, ik zou ze graag eens willen spreken, in alle hoop verkerend dat hun positieve invloed naar mij toe zal stromen, en mijn geïsoleerde leven zich van mij los zal breken.

Ik geef het wel toe, ik spreek het openlijk uit, omdat het niet uit maakt wat ik er tegen doe, want ik ben soms een ijdeltuit. Ik loop dan over de straten te pronken, ik laat mij dan écht zien, ik verspreidt dan mijn ijdele vonken, die mij mijzelf doen herzien. Ik ben daar zeker niet trots op, want het schenkt mij alleen maar weerzin, waardoor ik mijzelf zeker niet op de schouder klop, omdat ik dan wordt gevuld met een zeer sterke tegenzin. Maar ik begrijp dat mijn ijdelheid bij mij schijnt te horen, ik begrijp dat mijn ijdelheid een deel van mij uit schijnt te maken, waardoor ik mijzelf ertoe aan moet sporen, om het werk van mijn ijdelheid voorgoed te staken.

Ik voelde het in de zachte wind, ik voelde het in mijn hele lijf, die nergens doekjes om windt, waardoor ik nu dit gedicht schrijf. Ik zag het luchtsignaal met mijn gesloten ogen, ik bespeurde het luchtsignaal in mijn verstilde gedachten, die mij in mijn leven niet bedrogen, toen ik in mijn verstilde gedachten op mijzelf stond te wachten. Ik was op zoek naar de gesloten bruggen, ik was op zoek naar mijn eigen gedoofde innerlijke vuur, waardoor ik mijzelf in kon pluggen, in mijn eigen grote levensavontuur. Daardoor ben ik geworden wie ik nu ben, daardoor sta ik nu fier en sterk met mijn beide benen op mijn eigen vruchtbare grond, waardoor ik mijzelf nu weer herken, omdat het luchtsignaal mij vond.

Hou me vast, maar laat me ook een beetje mijn eigen gang gaan, wees me niet tot last, maar geef me het gevoel dat je altijd naast me zal staan. Luister naar dat wat ik zacht aan je zeg, maar laat mijn zachte woorden ook een beetje aan je voorbij stromen, zodat je voelt dat ik mijn warme liefde in jouw warme handen leg, waardoor je weet dat alles op den duur goed zal komen. Kijk mij aan, maar laat mij voor jou ook een beetje onzichtbaar zijn, want alleen dan kan ik mijzelf écht zien staan, waardoor ik mijn ziel kan reinigen van alle schone schijn.  

In het diepst van de duistere nacht, in het diepst van mijn verduisterde ziel, die altijd geduldig op mijn aankomst heeft gewacht, voelde ik de heerlijke kracht die in mij viel. In het midden van de dag, op het mooiste uur, die altijd al in mijn hart verborgen lag, las ik de mooiste partituur. Dat was voor mij een manier van geloven, dat was voor mij een manier van gadeslaan, want hierdoor kon ik aan iedereen beloven, dat ik altijd voor een ander klaar zal staan.

Je kijkt mij zwijgend en zacht aan, waardoor jij mijn liefde heel zacht aanboort, want jij bent de persoon die mij ooit in mijn eigen wereld zag staan, jij bent de persoon die mijn stille kreet ooit heeft gehoord. Je opent langzaam jouw mooie mond, waardoor ik geduldig wacht op dat wat jij aan mij wil zeggen, omdat ik weet dat jij voor mij klaarstond, in de tijd waarin ik mijn leven ter aarde wilde leggen. Jouw woorden stromen zacht naar mij toe, waardoor ik weet hoe jij over mij denkt, en ik voel dat het niet meer uitmaakt wat ik doe, omdat ik weet dat jij je door jouw woorden helemaal aan mij schenkt. Je bent zo mooi en positief, je bent zo zacht en zo aardig, je bent zo heerlijk maar niet overdreven lief, ik ben jou zo waardig. Daarom schrijf ik dit gedicht voor jou, daarom schrijf ik deze woorden achter elkaar, omdat ik zielsveel van je jou, en dat is vanuit het diepst van mijn hart écht waar.

Ik heb een trauma opgelopen, ik heb iets gadegeslagen wat ik niet gade wilde slaan, want het is als een dief in de nacht in mij geslopen, waardoor ik er steeds bij stil blijf staan. Ik heb gezien hoe twee honden een andere hond letterlijk doodbeten, ik heb gezien hoe ze een onschuldig leven stalen, en het knaagt aan mijn geweten, dat men het verloren leven niet terug kan halen. Sindsdien slaap ik slecht, omdat alles zich als een film steeds weer voor mij afspeelt, want het meer dan buitensporige geweld was écht, het was niet gespeeld. De eigenaar van de twee honden kijk ik nu niet meer aan, terwijl hij tóch een goede kennis van mij was, ik laat hem nu langs de zijlijn staan, want hij is nu voor mij niet veel meer dan een oud stuk kapot gegooid glas. Ik probeer dat wat gebeurd is een plek in mijn leven te geven, ik probeer de goede weg in te slaan, daar probeer ik nu naar te streven, omdat ik niet bij mijn trauma stil wil blijven staan.

Het leven is een kostbaar geschenk, dat is wat jij me altijd vertelde, en dat is de reden waarom ik nu aan je denk, omdat ook jij voor mij meetelde. Je sprak altijd een ondersteunend woord, je gaf altijd alles wat je had, waardoor je altijd werd gehoord, en werd genoemd als een mooi en helder blad. Nooit zal ik jouw zachtaardige gezicht vergeten, nooit zal ik jouw zachtaardige woorden door de tijd laten vervagen, want door jou is mijn leven niet versleten, door jou kon ik mijn leven laten slagen, want ik ben trots op wie je was, ik ben trots op dat waar jij als mens voor stond, want je was zo helder als het helderste glas, dat als een mooie roos ontsprong uit de schoonste grond.

Nu ik je niet meer kan spreken, nu ik je niet meer zacht aan kan raken, voel ik dat mijn hart heel langzaam zal breken, waardoor het aardse gemis mij zal kraken. Je zei altijd dat het leven een mooie bonus is, je zei altijd dat ik ook op mijzelf kon vertrouwen, maar je moet weten dat ik je mis, waardoor ik op dit moment niet aan mijn leven kan bouwen. Je stond voor de meeste mensen klaar, bij dag en bij nacht, maar ik krijg nu niets meer voor elkaar, omdat ik nog steeds op jouw terugkomst wacht. Ik sleep mij nu door mijn leven, ik leef van dag tot dag, want ik hoop dat jij mij een teken zal geven, waardoor ik voel dat ik naar jou toe komen mag, want ik voel het aardse gemis, ik voel de pijn in mijn hart, die door jouw overlijden naar mij toegekomen is, waardoor ik niet kan beginnen aan mijn nieuwe start.

Laat jouw leven spreken, met de mooiste woorden die je kent, want jouw leven mag niet breken, door de ellende die je hebt gekend. Laat jouw leven spreken voor dat waar je voor staat, laat jouw leven bloeien als de mooiste bloemen, waardoor jouw leven over een geëffend pad gaat, en de mensen jouw naam met eer zullen noemen. Denk met eerbied aan de mensen die hebt gekend, denk met eerbied aan de tijd die je met ze hebt gedeeld, want dan zal je worden verwend, door de liefdevolle gedachten die alleen aan jou worden toebedeeld.

Ik kijk met lede ogen om mij heen, terwijl de rozen langzaam vergaan, want ik ben degene die verdween, uit de tijd die voor mij niet is vergaan. Ik rook mijn laatste sigaret, terwijl de rook langzaam in de ijle lucht verdwijnt, want ik heb mijzelf aan de kant gezet, in het vale licht dat mij niet langer verfijnt. Ik hoor in de verte mijn laatste klagende lied, terwijl mijn stem langzaam zijn kracht verliest, want ik ben door mijzelf verbannen uit mijn eigen leefgebied, omdat ik de innige warmte voel als het vriest. Mijn gelaatsuitdrukking op mijn verweerde gezicht, verliest langzaam zijn laatste kleur, én zijn laatste licht, want ik mis nu alle filefleur. Mijn laatste seconden tikken tergend langzaam weg, want dit is mijn verloren moment, die steeds herhaalt wat ik tegen mijzelf zeg, omdat ik mijn leven nooit écht heb gekend. De duisternis omsluit mij langzaam als een koude deken, omdat ik in mijn gedachten even naar de andere kant wil kijken, want ik ben van de wereld af...

Nu alles aan mij voorbij lijkt te gaan, nu alles voor mij even donker lijkt, ben ik de onzichtbare man die niet in het middelpunt wil staan, omdat alles me tegen de haren in strijkt. Nu alles even niet klopt, nu zelfs mijn schaduw niets van mij wil weten, voel ik dat alles stopt, omdat ik voel dat mijn leven écht is versleten. Nu ik alles even niet meer zie zitten, nu ik deze wereld het liefst wil verlaten, zit ik in mijzelf te vitten, omdat ik wil verdwijnen in de koude stille straten, want ik ben mijzelf niet meer, ik ben mijzelf nooit geweest, omdat ik mijzelf niet meer verweer, tegen de kracht die ik altijd zó heb gevreesd.

De waarheid zit in een paar simpele woorden, de waarheid zit in de pen van een warm en simpel mens, die daardoor kan verwoorden, dat alles werkelijkheid is en niet alleen maar een wens. De waarheid zit in een simpel en liefdevol gebaar, de waarheid zit in een simpel en eenvoudig lied, want één ding is waar, het is de waarheid die je altijd bescherming biedt.

De zilte zee slaakt een lange diepe zilte zucht, het strandzand waait verwilderd langs mij heen, want er hangt voor mij een verandering in de zilte zeelucht, die heel zacht voor mij aan de einder verscheen. Het strand is van alle mensen ontdaan, mijn haren raken verward door de straffe zeewind, waardoor ik even niet meer verder kan gaan, omdat ik mijzelf nergens meer terugvind. Mijn gehaaste gedachten razen met een sneltreinvaart door mijn verwarde brein, terwijl het zilte zeewater mijn teentoppen zacht en aangenaam koel aanraakt, alsof het wil zeggen dat ik één met het zilte zeewater wil zijn, omdat mijn hart een stille lange kreet slaakt. De zilte zeewind zal een verandering naar mij toedragen, de zilte zeewind zal de lange sprekende stilte in mij het zwijgen opleggen, want ik ben door de sprekende stilte hard geslagen, waardoor ik mij nergens meer bij neer kon leggen. De zilte zeewind speelt zwaar met mijn hoofd, terwijl ik de zilte zeelucht langzaam in mij opneem, omdat van...

Nu de stilte zacht in mij zingt, en het zachte licht langzaam wijkt, voel ik dat niets mij nog omringt, omdat niets meer is wat het lijkt. Nu de zinloosheid mij zacht streelt, en het geluid in de tijd langzaam verstomt, zie ik dat alles mij verveelt, omdat niets meer naar mij toe komt. Nu het geweld steeds meer in mij toeneemt, en mijn geweten mij steeds vaker toespreekt, merk ik dat ik door de tijd van alles ben vervreemd, omdat de tijd in mij breekt. Nu mijn grote angst is gekomen, en iedereen mij wil mijden, kan ik alleen nog maar dromen, over lang vervlogen betere tijden. Nu ik deze woorden schrijf, op een stuk oud en vergeeld geraakt papier, voel ik de schrijnende pijn in mijn verouderde lijf, want de stilte in mij is nu definitief hier. Nu ik met mijn vermoeide ogen kijk, naar mijn verleden die ver achter mij ligt, zie ik dat ik door de tijd niet meer op mezelf lijk, omdat ik ben beroofd van mijn creatieve licht. Nu mijn stille verdriet mij langzaam overspoeld, en de ...

Ik heb nooit getwijfeld, aan de mensen om mij heen, aan alles wat ik heb gehoord, want het was de geloofwaardigheid die niet verdween, in de tijd die aan iedereen toebehoord. Ik heb nooit getwijfeld, aan de verhalen, aan de brieven die ik schreef, omdat ze mijn toekomst zouden bepalen, waardoor ik nu mijn eigen leven leef. Ik heb nooit getwijfeld, aan de innerlijke trouw van ieder mens, aan de innerlijke liefde die ieder in zich draagt, want ik koester voor iedereen dezelfde wens, die heel veel geeft en maar weinig vraagt. Ik heb nooit getwijfeld, aan de kracht van de waarheid, aan de kracht van het ware licht, want ik ben voorbereid, op de kracht van mijn eigen inzicht. Ik heb nooit getwijfeld, aan de kracht van mijn gedichten, aan de oprechtheid die ze in zich dragen, omdat ze mij op hun manier verlichten, waardoor ze niet in de tijd zullen vervagen. Ik heb nooit getwijfeld, aan mijn eigen kracht, aan mijn eigen manier van leven, maar ik twijfel aan dat wat nog op mij wacht...

Over de wijde vlaktes zal ik lopen, vol vertrouwen, zonder klagen, want ik zal op mijn kracht bouwen, om mijzelf naar de einder toe te dragen. Over de wijde vlaktes zal ik zweven, in vrijheid, in volmaakte rust, want ik wordt door mijn leven geleid, naar de wind die mij heel zacht kust. Over de wijde vlaktes zal ik zingen, met zachte toon, met grote kracht, want mijn ziel is schoon, omdat de wijde vlaktes naar mij toe zijn gebracht.

Wat ik weet, in mijn meest intieme gedachten, in mijn meest intieme belevingsbeeld, zal laten zien dat alles even moet wachten, op de komst van degene die aan mij is toebedeeld. Wat ik voel, in mijn niets zeggende naakte lijf, in mijn zacht klinkende lied, weerklinkt in alles wat ik schrijf, omdat het mij een grote vrede biedt. Wat ik denk, in al mijn universele diepe gedachten, in al mijn diepe lucide dromen, zal alles anders betrachten, waardoor alles naar de goede plek zal stromen.

Ik zal niet zwijgen, over het onrecht, over de innerlijke pijn, want ik ben in mijn hart heel oprecht, omdat ik dat wil zijn. Ik zal niet zwijgen, over oorlog, over ellende, want ik weet het nog, dat de mens ooit ook vrede kende. Ik zal niet zwijgen, over een diep verraad, over het onnodige discrimineren, want ik ben iemand die opstaat, voor degene die het recht van iedereen wil eren. Ik zal niet zwijgen, over hatelijke politiek, over nutteloze vreemdelingenhaat, want dat maakt mij van binnen ziek, omdat het nergens op slaat.

Leef je leven zoals jij dat wil, leef je leven naar je eigen inzicht, draai niet om je eigen spil, want alleen dan zie je jouw eigen échte warme licht. Schenk jouw vreugde aan een ieder die daar zacht om vraagt, schenk jouw liefde aan een ieder die het in warmte wil ontvangen, en wees degene die een beetje genegenheid naar een ander overdraagt, want dan zal je zien dat ook jij naar liefde mag vragen en verlangen.

Niemand is een engel, niet in  het verleden, niet in het heden, want we zijn te ver weggegleden, van de goede daden die we ooit deden. Niemand is een engel, door het verraad, door het verdriet, dat je niet onberoerd laat, ook als je het niet ziet. Niemand is een engel, door de vele leugens die zijn verteld, door het grote leed dat is toegebracht, waardoor we niet meer weten wat écht telt, omdat we zijn weggezonken in de diepe nacht. Niemand is een engel, door alle pijn, door de vele tranen, waardoor we ons zelf niet meer kunnen zijn, en ons geen weg meer kunnen banen. Niemand is een engel, door de willekeur, door de krankzinnigheid, want we leven in een sleur, waardoor we niet zien waar het ons naar toe leidt. Niemand is een engel, dat staat wel vast, omdat het duidelijk is te zien, want we dragen allemaal onze eigen last, waardoor we onszelf nooit écht hebben gezien. 

Lieve God, hoor mijn kleine gebed, hoor mijn kleine smeekbede, want ik heb alles er onder verwed, dat U in staat voor een permanente wereldvrede. Geef ons de kracht om elkaar te verstaan, want wij moeten van Uw Woord leren, hoe wij als mens goed met elkaar om moeten gaan, en hoe wij elkaar moeten eren. Geef ons daarom Uw Zegen, geef ons daarom Uw Liefdevolle Woord, en verlicht onze duistere wegen, zodat wij kunnen leven zoals het hoort. Amen. Copyright: John Kukken.