Wat ik zeggen wil

Kijk vandaag voorbij aan wat je gisteren hebt gezien, kijk vandaag voorbij aan wat je gisteren hebt gemerkt, want als je dat doet zal je zien, dat liefde nog steeds het beste werkt. Kijk vandaag voorbij aan wat je gisteren hebt gezegd, kijk vandaag voorbij aan wat je gisteren hebt gehoord, want dan kan de kiem van de liefde worden gelegd, in de vruchtbare aarde die helemaal bij jou hoort. Kijk vandaag voorbij aan wat je gisteren is aangedaan, kijk vandaag voorbij aan wat je gisteren hebt geschreven, want je hebt alles met een grote moed doorstaan, waardoor je nu in liefde naar jezelf toe bent gedreven.

Kon ik maar zwijgen toen dat moest, kon ik maar spreken toen dat gewenst was, want dan was mijn ziel niet verwoest, en liep ik mee in een snelle pas. Kon ik maar laten zien wie ik ben, kon ik mij maar heel diep verschuilen, kon ik maar woordelijk spelen met mijn pen, zonder te dralen en van binnen te huilen. Kon ik maar schrijven als iedereen, kon ik mij maar uitspreken, maar mijn pen is zwaar als een steen, die niet kan zinken maar wél kan breken.

De vrienden van weleer, waar zijn ze gebleven, streken ze ver van je neer, of zijn ze tóch iets dichter bij je gebleven? De vrienden van lang geleden, waar zijn ze naar toe gegaan, zijn ze stil van je weggegleden, of zijn ze in hun gedachten tóch naast je blijven staan. Hoe je het ook keert of wendt, hoe je het in de tijd ook bekijkt, je hebt jouw vrienden goed gekend, en dat is veel belangrijker dan het nu lijkt.

Met de ogen van morgen, kijk ik zwijgend naar mijn verleden, waarin ik als kind bevrijdt was van alle zorgen, die voelbaar van mijn lichaam af waren gegleden. Onbevreesd is mijn ziel, mijn vastberadenheid is groot, omdat alles voor mij op zijn plaats viel, in de vervlogen tijd waarin ik écht van mijn leven genoot. Ik voel hoe de kracht in mij toeneemt, ik voel hoe ik steeds meer mijzelf wordt, omdat mijn toekomst mij steeds meer in zich opneemt, waardoor ik steeds verder in het ongewisse wordt gestort.

Hoe mooi zou het zijn, om even naar de stilte te gaan, bevrijdt van alle schone schijn, die in de tijd alleen maar stil is blijven staan? Hoe mooi zou het voelen, om alles even achter je te laten, en even nergens meer op te doelen, waardoor je even niet meer hoeft te praten, en alles van je af kan spoelen? Hoe mooi zou het zijn, om te weten, dat je in je leven nog zo veel kan bereiken, met een brandschoon geweten, en gestoken in een goed welzijn?