Mijn verloren moment

Ik kijk met lede ogen om mij heen, terwijl de rozen langzaam vergaan, want ik ben degene die verdween, uit de tijd die voor mij niet is vergaan.

Ik rook mijn laatste sigaret, terwijl de rook langzaam in de ijle lucht verdwijnt, want ik heb mijzelf aan de kant gezet, in het vale licht dat mij niet langer verfijnt.

Ik hoor in de verte mijn laatste klagende lied, terwijl mijn stem langzaam zijn kracht verliest, want ik ben door mijzelf verbannen uit mijn eigen leefgebied, omdat ik de innige warmte voel als het vriest.

Mijn gelaatsuitdrukking op mijn verweerde gezicht, verliest langzaam zijn laatste kleur, én zijn laatste licht, want ik mis nu alle filefleur.

Mijn laatste seconden tikken tergend langzaam weg, want dit is mijn verloren moment, die steeds herhaalt wat ik tegen mijzelf zeg, omdat ik mijn leven nooit écht heb gekend.

De duisternis omsluit mij langzaam als een koude deken, omdat ik in mijn gedachten even naar de andere kant wil kijken, want ik ben van de wereld afgeweken, omdat ik op niemand wilde lijken.

Ik neem mijn lege gedachten sterk in mij op, ik laat ze schreeuwend stil door mij heen gaan, ik pak mijn eigen denkbeeldige strop, omdat ik niet langer in mijzelf wil staan, want dit is mijn verloren moment, die mij als een oude vriend heeft begroet, omdat hij mij altijd goed heeft gekend, waardoor ik kan vertrekken zoals het moet. 

Reacties

Populaire posts van deze blog

Als Ik

Ik Drink

Kom in mijn leven