De stilte in mij

Nu de stilte zacht in mij zingt, en het zachte licht langzaam wijkt, voel ik dat niets mij nog omringt, omdat niets meer is wat het lijkt.

Nu de zinloosheid mij zacht streelt, en het geluid in de tijd langzaam verstomt, zie ik dat alles mij verveelt, omdat niets meer naar mij toe komt.

Nu het geweld steeds meer in mij toeneemt, en mijn geweten mij steeds vaker toespreekt, merk ik dat ik door de tijd van alles ben vervreemd, omdat de tijd in mij breekt.

Nu mijn grote angst is gekomen, en iedereen mij wil mijden, kan ik alleen nog maar dromen, over lang vervlogen betere tijden.

Nu ik deze woorden schrijf, op een stuk oud en vergeeld geraakt papier, voel ik de schrijnende pijn in mijn verouderde lijf, want de stilte in mij is nu definitief hier.

Nu ik met mijn vermoeide ogen kijk, naar mijn verleden die ver achter mij ligt, zie ik dat ik door de tijd niet meer op mezelf lijk, omdat ik ben beroofd van mijn creatieve licht.

Nu mijn stille verdriet mij langzaam overspoeld, en de leegte van de tijd aan mij knaagt, merk ik dat niets meer voor mij is bedoeld, omdat mijn ziel niets meer voor mij draagt.

Nu de stilte in mij is aangekomen, en de sterke zwijgzaamheid in mij groeit, blijf ik echter dromen, omdat ik door de stilte in mij ook ben gegroeid.

Dat maakt mij sterk, dat geeft mij kracht, want ik voel dat als ik er goed aan werk, er nog een mooie tijd op mij wacht.