Wat ik zeggen wil

De stilte die mij stil en warm omringt, klinkt als een zachtaardige melodie in mijn oren, die heel langzaam in de nacht tot mij zingt, omdat ik het als mens zo wil horen. De stilte die mij in de nacht als een oude vriend begroet, heeft geen geheimen meer voor mij, omdat ik voel dat de stilte voor mij als mijn stilte zijn moet, want alleen in mijn stilte voel ik mij gewaardeerd en vrij. De stilte die voor mij zo heel duidelijk hoorbaar is, geeft mij de kleuren die niemand anders ziet, want niets is voor mij meer ongewis, ook al gelooft een ander dat vaak niet. De stilte die langzaam diep in mijn ziel groeit, is voor mij mijn medicijn van mijn eigen innerlijke grote kracht, omdat mijn stilte mijn hele leven lang al als een mooie roos in mijn hart bloeit, waardoor ik steeds meer geniet van al zijn stille mooie zachtaardige pracht. De stilte die voor mij zo enorm waardevol blijkt te zijn, is voor mij veel meer dan mijn leven, want mijn stilte maakt mij onmetelijk groot maar ook hee...

Sta ons nabij met Uw warme Liefdevolle Kracht, sta ons nabij in onze tijd van nood, want alleen U hebt de Macht, die ons terug kan leggen in de Liefde die U aan ons bood. Droog de tranen die wij wenen, verzacht de grote pijn die wij in ons dragen, want de duisternis is aan ons verschenen, waardoor wij ons eigen licht niet meer kunnen verdragen. Bevrijdt ons met Uw genezende Woord, en vergeef ons onze zonden, die zich diep in onze harten hebben geboord, waardoor ze ons zeer verwonden. In de Naam van de Vader, de Zoon, en de Heilige Geest, Amen.

Het is stil in mijn gedachten die mij in alle stilte kwellen, het is stil in mijn gedachten die mijn eenzaamheid niet meer verhullen, waardoor ze mij voor een onmogelijke keuze stellen, en mij meer en meer met de leegte vullen. Hierdoor heb ik de woorden die ik ooit schreef nooit geschreven, hierdoor heb ik de tekeningen die ik ooit tekende nooit getekend, want niets is mij bijgebleven, niemand heb ik ooit écht gekend. Ik slijt nu mijn dagen met mijn ongeschreven gedichten, terwijl mijn ongetekende tekeningen als een koude wind door mijn lege gedachten dwalen, en ik mijn oude open wonden probeer te dichten, omdat ik alles uit mijn leven probeerde te halen. Ik zal daar mee moeten leren leven, ik zal daar mee moeten leren omgaan, want ik kan nu even niets meer geven, dat als een paal in mijn leven zal gaan staan.

Wie is de gestalte die mij steeds als een dief in de nacht achtervolgd, wie is de gestalte die mij steeds als een dief in de nacht gadeslaat, is hij degene die mijn leven als een dief heeft gevolgd, is hij degene die als een dief nooit écht naast mij staat? Wie is de persoon die onzichtbaar met mij drinkt, wie is de persoon die onhoorbaar met mij praat, terwijl de tijd zich langzaam als een slang aan mij opdringt, en de pure angst mij om het hart slaat? Wie is de gestalte die mij steeds als een vriend een beetje meer moed geeft, wie is de gestalte die mijn ziel beetje bij beetje steeds verder afbreekt, maar tóch alles voor mij overheeft, en daardoor steeds luider tot mij spreekt? Wie is de gestalte die mijn hart met de warmte van de liefde vult, wie is de gestalte die mijn ziel draagt als een verloren kind, die mijn ziel in de warmte hult, en mij laat gaan met de kracht van de wind?

Ik drink van het zuiverste water, dat mijn ziel verkwikt en verfrist, zonder de gedachte aan de zorgen voor later, die steeds in een langzaam tempo aan mij worden opgedist.  Ik drink van het zuiverste water als een ware zonnegod, zonder de gedachte aan de warmte of de kou, want ik leef bij mijn bloedeigen en enige kleine gebod, die ik nooit weggeven zou. Ik drink van het zuiverste water, zonder het besef van de tijd, zonder vorm van berouw voor later, want ik drink op de kracht die mij in mijn leven begeleidt.

De grote vrijheid die zich langzaam in mij openbaarde, gaf mij een grote en sterke persoonlijkheid, die mij voorzag van alle toonbare waarde, en mij als een gids door mijn leven heen heft geleidt. De sterren wilde ik met alle kracht bij elkaar vergaren, de planeten wilde ik met alle kracht naast elkaar zetten, omdat ik de vrede in mijn ziel wilde bewaren, zonder daarbij op mijzelf te letten. Hierdoor heb ik in mijn onbelangrijke leven veel verloren, hierdoor heb ik alles onnodig op het spel gezet, waardoor ik nu niet meer kan gloren, nu ik mijzelf onnodig heb geplet. Mijn sterke persoonlijkheid stelt nu niet veel meer voor, het is verdwenen in het gloren van de noorderzon, die weet dat ik in mijn leven hoor, waardoor ik al mijn verwaterde angsten overwon. Daarom ben ik doorgegaan, daarom heb ik mijn zwakke schouders er sterker onder gezet, want ik wil met al mijn kracht weer sterker in mijn sterke persoonlijkheid gaan staan, omdat ik ooit niet op mijzelf heb gelet.

Als ik zing met de volle kracht van mijn leven, voel ik in mijn ziel wat ik ooit in mijn leven heb gemist, en wat ooit uit liefde aan mij is gegeven, in de melancholische tijd die ik in mijn gedachten uit heb gewist. Als ik zing met de volle kracht van mijn kleine bestaan, voel ik mij bewonderd en begeerd, zonder er ook maar een seconde bij stil te staan, dat ik misschien van het leven helemaal niets heb geleerd. Als ik zing voel ik mij sterk, als ik zing voel ik mij warm en aangenaam, want het zingen is mijn levenswerk, en voel ik mij niet zo eenzaam.

Het is het einde van een mooie nacht, en het begin van een prachtige dag, waarin de zoete waanzin smachtend op mij wacht, omdat het alle liefde in mijn lichaam verborgen zag. Ik brabbel er op los met een onverstaanbaar accent, die ik in de mooie nacht in mijn eentje heb bedacht, waardoor er niemand is die er ooit aan went, omdat de duistere kanten door de nacht langzaam naar mijn ziel toe zijn gebracht. In een langzaam slepend tempo komen de chansons tot mij, de woorden nemen mij langzaam in hun beklemmende bezit, ze stellen mij bloot aan alle averij, die heel diep in mij geworteld zit. Ik heb de duistere kanten van mijn leven als een oude vriend omarmd, ik heb ze al mijn liefde gegeven, want ze hebben mij verwarmd, waardoor ik mij nu volledig aan mijzelf kan geven.

Op een dag zal ik weer arriveren, als de persoon die je niet eerder hebt gekend, op een dag zal ik je weer eren, om de oude persoon die je ooit was en om de nieuwe persoon die je voor mij nu bent. Op een dag kom ik weer thuis, als de persoon die ooit ver van je is geweest, want ik droeg mijn eigen zware persoonlijke kruis, omdat ik in mijn leven veel te veel heb gevreesd. Op een dag zal ik weer naar je toe komen, op een dag zal ik je weer inschatten op jouw liefdevolle grote waarde, om heel langzaam weer in jouw hart te stromen, en je lief te hebben als de liefste vrouw op aarde.

Blijf niet staan op de plek waar je staat, kijk niet om naar het verleden dat ver achter je ligt, pak op die ene kleine haast onzichtbare draad, en laat de zon zacht schijnen op jouw gezicht. Zet jouw zorgen met een stevige duw aan de kant, zet ze maar rustig goed buitenspel, hou ze op een veilige afstand, en werk zacht doch gestaag aan jouw eigen innerlijke herstel. Laat jouw beklemmende gevoelens voorgoed vertrekken, laat ze maar lekker voorgoed van je weggaan, laat voor jou de blauwe lucht niet meer betrekken, dan zal je zien dat ook jij vol in het leven kan staan.

Ik zie ze dagelijks om mij heen, ik zie dagelijks hoe ze gestoken in hun eigen wereld stil aan mij voorbij gaan, gevat in het licht dat ook op mij scheen, maar heel langzaam voor mij is uitgegaan. Ik hoor hoe ze zacht praten over de meest uiteenlopende doch onbelangrijke zaken, ik voel hoe ze denken over hun eigen geheime gedachten, want ze zijn de gewone mensen die mij steeds raken, in mijn hart wiens pijn maar niet wil verzachten. Ik zie het plezier dat ze in hun ogen met zich meedragen, ik voel de onbezorgdheid die als een huis stevig in hun hart staat, waardoor ik getuige ben van hun gewone stille vragen, dat hen beschermend omsluit als een warm en onzichtbaar gewaad. Door hen zie en voel ik dat ook mijn leven gevuld kan zijn met aangenaamheid, door hen zie en voel ik dat ik niet aan d zijlijn moet blijven staan, maar dat ik de weg in moet lopen die voor mij is geplaveid, om als een gewoon mens door het leven te kunnen gaan.

Met een diep en ondoorgrondelijk gevoel kijk ik zwijgend om mij heen, want ik denk stil na over alles wat ik in mijn leven heb gedaan, ik vraag mij af waarom alles in mij verdween, en waarom alles heel stil aan mij voorbij is gegaan. Met een hunkerend gevoel inhaleer ik de rook van mijn sigaret, met een hunkerend gevoel inhaleer ik de door de nicotine sterk vervuilde lucht, want het is de blauwe rook die oplettend op mij let, omdat ik ooit voor alles en iedereen ben weggevlucht. Mijn gedachten gaan als een razende in mijn brein te keer, omdat mijn gedachten langzaam gefragmenteerd raken, waardoor ik denkbeeldig mijn vuile gedachten langzaam over mijn lichaam uitsmeer, en ik mijn gedachten in mijn gevoel hoor kraken. Ik probeer weg te komen uit mijn zware schijnbestaan, ik probeer te ontsnappen aan mijn geschiedenis, maar ik voel dat de blauwe rook altijd in mijn ziel zal blijven staan, waardoor ik mijzelf heel langzaam uitwis.

Ik heb adem genoeg, om mijn zware innerlijke storm te overleven, omdat ik al mijn levenswater in mij droeg, waardoor ik het aan anderen door kon geven. Ik heb mijn innerlijke waanzin overwonnen, omdat ik voor iedereen open ging staan, waardoor voor mij een lichtend nieuw leven is begonnen, die altijd als een goede vriend pal achter mij zal blijven staan. Ik heb mijn beklemmende masker op de grond gelegd, waardoor ik nu wordt gezien als de persoon die ik ben, want het kan niet vaak genoeg worden gezegd, dat ik eindelijk de persoon ben geworden die ik diep van binnen ken, want ik heb adem genoeg, ik heb mijn beklemmende masker op de grond gelegd, om aan je te laten zien dat ik er ook niet om vroeg, om achteloos aan de kant te worden gelegd.

Daar zit ze dan, met haar door het leven sterk gerimpelde gezicht, dat niet veel meer hebben kan, omdat haar vergane glorie zich tegen haar heeft gericht. Haar ogen die ooit helder waren, hebben hun warme glans verloren, waardoor ze nu alleen maar in de leegte kunnen staren, omdat haar leeftijd zich diep in haar lijkt te boren. Haar gerimpelde handen, rusten berustend in haar schoot, waarin ze zacht konden landen, omdat ze ooit door de kracht van de liefde écht van haar leven genoot. Haar mond spreekt zacht, zonder een woord te zeggen, want ze draagt niet meer de innerlijke smacht, die haar hard op d grond wilde leggen. Ze slaakt een diepe zucht, waarna ze moeizaam opstaat, waardoor ze lijkt te verdwijnen in de warmte van de zomerlucht, want ze is en blijft tóch een kleine dame van formaat. Het kost de kleine dame moeite om te lopen, het kost haar moeite om verder te gaan, want in haar leven heeft ze vele innerlijke wonden opgelopen, ze heeft vele innerlijke stormen moeten do...

Waar zijn de dialogen, die ik ooit ben aangegaan, zijn ze naar mijn verleden getogen, of zijn ze onhoorbaar toch nog naast mij blijven staan? Waar zijn de prangende vragen, die ik ooit heb gesteld, zijn ze door de wind ver van mij gedragen, of zijn ze door de tanden van de tijd voorgoed geveld? Waar zijn de heldere antwoorden, die ik ooit als reactie heb gekregen, zijn ze vertrokken naar de ondergrondse donkere oorden, of zijn ze verwaterd door de koude aanhoudende regen? Waar is het licht dat ooit de verstikkende duisternis overwon, is het voorgoed gedoofd in het zicht van de veilige haven, is het opgesloten in een hermetisch afgesloten cocon, of is het samen met de dialogen diep in mijn ziel begraven?

Alles gaat in slowmotion aan mij voorbij, want mijn oude ziel kan alles niet meer aan, het maakt geen plaats meer vrij, waardoor ik alleen verder moet gaan. Ik inhaleer de bedwelmende rook van mijn half opgerookte sterk verkreukelde sigaret, terwijl mijn kracht langzaam als verdikt water uit mijn getekende hart stroomt, want ik voel dat ik als een onzichtbare schaduw aan de kant wordt gezet, door mijn oude ziel die zich nergens meer voor schroomt. De herinneringen komen en gaan, ze raken mij op een niet voelbare doch ook harde manier, in de verstikkende nacht die als een dief naast mij is gaan staan, voordat het zich op mij werpt als een alles verslindend roofdier. Mijn tanende kracht is nu mijn enig overgebleven vriend, waar ik niet om heb gevraagd, want ik heb het niet verdiend, dat ik als stof achteloos van de tafel wordt gevaagd. Daarom recht ik met een lange diepe zucht mijn rug, daarom strek ik mijn sterk verzwakte benen, want ik kan en wil niet meer terug, naar het leven waa...

De zachte muziek van de pure stilte speelt zacht in mijn  hoofd, de betoverende melodie neemt mij als een kleine herinnering zacht in beslag, waardoor mijn kleine levensvlam niet wordt uitgedoofd, omdat het op zijn eigen manier altijd wel iets in mij zag. De pure stilte die als een zijdezachte gloed om mij heen hangt, doet mij op een zeer wonderlijke manier goed, omdat de pure stilte met alles wat ik heb meegemaakt toch wel samenhangt, en dat geeft mij veel levenskracht en veel levensmoed. De zacht warme lucht die ik inadem is puur en schoon, het rustgevende warme licht dat ik aanschouw is helder en reinigend tegelijk, waardoor ik met een zeer aangename warmte in mijn tijd woon, en dat geeft mij de vrede die ik met niets vergelijk. De muziek van de pure stilte geeft mij een zeer prettig en licht tintelend gevoel, waardoor ik voel en weet dat ik in mijn leven echt op mijn plaats ben, omdat ik nu al mijn zorgen met het helderste water naar de vergetelheid wegspoel, en omdat ik ...

Daar zit ik dan, alleen in een kleine boot op het water, dat naar het lijkt maar een kant op kan, want dit is een moment voor later. De wind glijdt zacht langs mij heen, als een stille maar zeker aanwezige vriend, die ooit in mijn leven aan mij verscheen, omdat ik dat door mijn stille verlangen had verdiend. Ik hoor zijn zachte stem in mijn licht bekoelde gedachten, die door mijn schaduwrijke verleden ver van mij lijken te staan, omdat ik door mijn zwijgen niet kon wachten, op de tijd die ongemerkt allang aan mij voorbij was gegaan. En nu zit ik dan alleen in een kleine boot, die gedragen wordt door het geduldige water, als lag het in de meest warme en moederlijke schoot, want dit is nog steeds een moment voor later. De heerlijke rust die mijn moment van alleen zijn zacht aan mij geeft, is nu een moment van nadenken, omdat alles wat ik in mijn leven heb meegemaakt nog heel sterk in mij leeft, waardoor ik voel dat ik mijn aandacht heel stil moet verleggen, naar iedereen die zich...

Is het misschien niet beter om anekdotes even aan je voorbij te laten gaan, is het misschien niet beter om even niet uit jezelf op te stijgen, is het misschien niet beter om even nergens bij stil te staan, is het misschien niet beter om voor even te zwijgen? Is het misschien niet beter om alles even af te tasten, met het koele water dat je verfrist, met de gedachten die je ooit aangenaam verrasten, waardoor je nu weet wat je ooit niet wist? Zwijgen is soms de meest pure vorm van eerlijkheid, het is soms de mooiste kracht uit je leven, omdat het je helemaal niets verwijt, waardoor het je de broodnodige rust zal geven.