Wat ik zeggen wil

Dit gedicht is niet mijn beste gedicht, dit gedicht is niet het beste gedicht dat ik ooit heb geschreven, en het daarom dan ook aan niemand gericht, want ik kon even de nodige intensiteit niet beleven. Denk nou niet dat ik dit gedicht gelijk waardeloos vindt, denk nou niet dat dit gedicht na het schrijven gelijk in de prullenmand is beland, want dit gedicht heeft toch wel iets wat zich aan mij bind, want het is op de ene of de andere manier wel in mijn hart geland. 

Als ik mijn handen langzaam naar de sterren laat gaan, als ik mijn handen langzaam door de aangenaam warme lucht beweeg, weet ik dat ik niet alleen zal staan, in de warmte die langzaam in mij opsteeg. Als ik luister naar mijn eigen muziek, als ik kijk naar de muzieknoten die ik op een stuk papier heb geschreven, dan hoor ik ver op de achtergrond mijn eigen repliek, die door de tijd nooit van mij weg is gedreven. Als ik de door mij geschreven woorden herlees, als ik ze zacht in mijn hart door laat dringen, wordt ik bevrijdt van iedere vrees, waardoor ik over alles wel wil zingen. Maar nu ik leef in mijn eigen tijd, nu ik leef in mijn eigen modern klinkende melodie, voel ik hoe ik mijn eigen leven leidt, waardoor ik alles nu in een compleet ander perspectief zie, want als ik is niet meer van belang, als ik zegt mij helemaal niets meer, want als ik is niet meer dat waar ik naar verlang, als ik is niet meer iets waar ik nog iets van leer.

Als je ooit devotie hebt gevoeld, als je weet wat het woord devotie betekent, dan weet je waar de devotie voor jou op heeft gedoeld, maar dan weet je misschien ook dat de devotie jou misschien ook wel heeft geketend, want de devotie kan soms pijnlijk zijn, het kan soms zeer bedrieglijk over komen, want het kan soms gevuld zijn met veel schone schijn, dat heel zacht en langzaam in je kan stromen. Kijk daarom goed naar de persoon aan wie jij jouw devotie wil geven, kijk daarom goed naar de persoon die jij nog niet goed genoeg kent, want voor je het weet staat jouw eigen devotie je stevig naar het leven, dat zich dan volledig tegen je wendt.

Ik ben gebroken, want mijn hart is aan duizend stukken op de grond gevallen, omdat de liefde zich op mij heeft gewroken, waardoor ik hard op de spreekwoordelijke grond ben gevallen. Ik ga daaraan kapot, het breekt mij compleet, want ik sta nu op het spreekwoordelijke schavot, omdat jij mijn liefde voor jou achteloos in de goot smeet. Mijn gebroken hart doet mij zeer, het pijnigt mij enorm, want jij gaf mij sneer op sneer, en dat raakt mij boven iedere norm. Hoe moet ik nu in Godsnaam verdergaan, wat stel ik nu in Godsnaam nog voor, kan ik de gebroken taal van mijn gebroken hart nog wel verstaan, kan ik dat verwerken wat ik verloor? Antwoorden op die vragen kan ik nu niet vinden, want ze zijn ver van mijn gebroken hart weggedreven, en toch hoop ik dat mijn gebroken hart zich ooit weer zal binden, aan een liefdevol hart die alleen maar liefde wil geven.

Laat mij verdomme zijn wie ik ben, laat mij verdomme mijn eigen wegen in slaan, en zeg nou niet dat ik je zo goed ken, want ik wil nu het liefst compleet aan je voorbij gaan! Hou nou verdorie eens je mond, hou nou verdorie eens een keer op met jouw eeuwige geklasineer, want jouw woorden boren mij in de grond, ze doen mij in het diepst van mijn hart zeer! Donder jij maar lekker op, laat mij maar lekker voor altijd alleen, en reken er maar niet op dat ik jou ooit nog bemoedigend op de schouder klop, want jij bent gemaakt van het koudste steen! Kijk mij nou niet zo verbolgen aan, ga maar lekker weg, dan zal je voelen hoe het is om compleet in de kou te staan, dan zal je voelen hoe het zich aanvoelt als ik mijn liefde niet meer in jouw ijskoude en bikkelharde hart leg, want ik wil helemaal niets meer van je weten, ik wil dat je uit mijn leven vertrekt, want door jouw toedoen ben ik nu versleten, en daarom hoop ik dat je in de goot van de koude straat compleet verrekt!