Ik kreeg een brief
Ik kreeg een brief over hoop, die mij bij mijn revers pakte, waardoor hij diep onder mijn huid kroop, en de moed mij niet verder in de schoenen zakte.
Ik keek heel even naar boven, om de inhoud van de brief op mij in te laten werken, om heel stil in de hoop te blijven geloven, zonder mijzelf daarbij te beperken.
Daarna keek ik zwijgend naar de straat, die opeens leeg en koud op mij over kwam, waardoor ik wist en voelde dat niets zomaar over gaat, omdat de hoop mij niet serieus nam.
Hierdoor nam de wanhoop mij in beslag, omdat ik even niet meer wist wat ik met mijzelf aanmoest, waardoor ik alles even niet helder meer zag, en dat maakte mij verdrietig en woest.
De wanhoop nam alles van mij af, het gaf mij er pijn voor terug, waardoor ik echt nergens meer om gaf, ik liep als het ware over een wankele zwaar gehavende oude brug.
Ik vestigde daarna mijn verzwakte aandacht op mijn mok met koffie, die als een klein wit monument voor mij op mijn eettafel stond, en ik voelde mij voor heel even weer dat kleine schoffie, die voorzien was van een veel te korte lont.
De inhoud van de brief greep mij steeds meer vast, terwijl de positieve energie weer in mij opleefde, waardoor ik voelde dat ik werd bevrijdt van een loodzware last, die heel stil op de achtergrond naast mij in mijn leven leefde.
Hierdoor zag ik weer een klein sprankje licht, dat ook nu nog in al zijn kracht naast mij staat, omdat het op mijn hart en persoonlijkheid staat gericht, waardoor mijn wanhoop langzaam in hoop overgaat.
De brief heb ik nu in een mooie lijst ingelijst, hij hangt in mijn woonkamer op een prominente plek aan een muur, omdat de brief met een ijzersterke denkbeeldige wijsvinger op een sprankje hoop wijst, waardoor ik nu alle negativiteit met een positieve kracht verduur.
De afzender van de brief heb ik tot op heden nog niet ontmoet, ik weet alleen waar hij of zij heeft gewoond, maar ik kreeg door hem of haar weer een beetje goede moed, waardoor ik nu voel dat ik door hem of haar met een sprankje goede hoop werd beloond.
Ik keek heel even naar boven, om de inhoud van de brief op mij in te laten werken, om heel stil in de hoop te blijven geloven, zonder mijzelf daarbij te beperken.
Daarna keek ik zwijgend naar de straat, die opeens leeg en koud op mij over kwam, waardoor ik wist en voelde dat niets zomaar over gaat, omdat de hoop mij niet serieus nam.
Hierdoor nam de wanhoop mij in beslag, omdat ik even niet meer wist wat ik met mijzelf aanmoest, waardoor ik alles even niet helder meer zag, en dat maakte mij verdrietig en woest.
De wanhoop nam alles van mij af, het gaf mij er pijn voor terug, waardoor ik echt nergens meer om gaf, ik liep als het ware over een wankele zwaar gehavende oude brug.
Ik vestigde daarna mijn verzwakte aandacht op mijn mok met koffie, die als een klein wit monument voor mij op mijn eettafel stond, en ik voelde mij voor heel even weer dat kleine schoffie, die voorzien was van een veel te korte lont.
De inhoud van de brief greep mij steeds meer vast, terwijl de positieve energie weer in mij opleefde, waardoor ik voelde dat ik werd bevrijdt van een loodzware last, die heel stil op de achtergrond naast mij in mijn leven leefde.
Hierdoor zag ik weer een klein sprankje licht, dat ook nu nog in al zijn kracht naast mij staat, omdat het op mijn hart en persoonlijkheid staat gericht, waardoor mijn wanhoop langzaam in hoop overgaat.
De brief heb ik nu in een mooie lijst ingelijst, hij hangt in mijn woonkamer op een prominente plek aan een muur, omdat de brief met een ijzersterke denkbeeldige wijsvinger op een sprankje hoop wijst, waardoor ik nu alle negativiteit met een positieve kracht verduur.
De afzender van de brief heb ik tot op heden nog niet ontmoet, ik weet alleen waar hij of zij heeft gewoond, maar ik kreeg door hem of haar weer een beetje goede moed, waardoor ik nu voel dat ik door hem of haar met een sprankje goede hoop werd beloond.
Reacties
Een reactie posten