Wat ik zeggen wil

Daar zit ik dan, alleen in een kleine boot op het water, dat naar het lijkt maar een kant op kan, want dit is een moment voor later. De wind glijdt zacht langs mij heen, als een stille maar zeker aanwezige vriend, die ooit in mijn leven aan mij verscheen, omdat ik dat door mijn stille verlangen had verdiend. Ik hoor zijn zachte stem in mijn licht bekoelde gedachten, die door mijn schaduwrijke verleden ver van mij lijken te staan, omdat ik door mijn zwijgen niet kon wachten, op de tijd die ongemerkt allang aan mij voorbij was gegaan. En nu zit ik dan alleen in een kleine boot, die gedragen wordt door het geduldige water, als lag het in de meest warme en moederlijke schoot, want dit is nog steeds een moment voor later. De heerlijke rust die mijn moment van alleen zijn zacht aan mij geeft, is nu een moment van nadenken, omdat alles wat ik in mijn leven heb meegemaakt nog heel sterk in mij leeft, waardoor ik voel dat ik mijn aandacht heel stil moet verleggen, naar iedereen die zich...

Is het misschien niet beter om anekdotes even aan je voorbij te laten gaan, is het misschien niet beter om even niet uit jezelf op te stijgen, is het misschien niet beter om even nergens bij stil te staan, is het misschien niet beter om voor even te zwijgen? Is het misschien niet beter om alles even af te tasten, met het koele water dat je verfrist, met de gedachten die je ooit aangenaam verrasten, waardoor je nu weet wat je ooit niet wist? Zwijgen is soms de meest pure vorm van eerlijkheid, het is soms de mooiste kracht uit je leven, omdat het je helemaal niets verwijt, waardoor het je de broodnodige rust zal geven.