Wat ik zeggen wil

Met de ogen van morgen, kijk ik zwijgend naar mijn verleden, waarin ik als kind bevrijdt was van alle zorgen, die voelbaar van mijn lichaam af waren gegleden. Onbevreesd is mijn ziel, mijn vastberadenheid is groot, omdat alles voor mij op zijn plaats viel, in de vervlogen tijd waarin ik écht van mijn leven genoot. Ik voel hoe de kracht in mij toeneemt, ik voel hoe ik steeds meer mijzelf wordt, omdat mijn toekomst mij steeds meer in zich opneemt, waardoor ik steeds verder in het ongewisse wordt gestort.

Hoe mooi zou het zijn, om even naar de stilte te gaan, bevrijdt van alle schone schijn, die in de tijd alleen maar stil is blijven staan? Hoe mooi zou het voelen, om alles even achter je te laten, en even nergens meer op te doelen, waardoor je even niet meer hoeft te praten, en alles van je af kan spoelen? Hoe mooi zou het zijn, om te weten, dat je in je leven nog zo veel kan bereiken, met een brandschoon geweten, en gestoken in een goed welzijn?