Wat ik zeggen wil

Vanmorgen werd ik opgebeld door een persoon met een zeer vermoeide stem, die mij zeer versteld deed staan, omdat de persoon trok aan mijn noodrem, waardoor ik niet meer verder leek te kunnen gaan. De persoon wilde dat ik iemand was, waardoor ik geen zinnig woord uit kon spreken, en ik uiteenviel als een stuk verwaarloosd glas, dat op de grond in duizend stukjes uiteen zou breken. De stem van de persoon klonk vragend, de stem van de persoon klonk verlegen, en zelfs een beetje knagend, alsof ze was ontdaan van alle zegen. Het verhaal dat ik ongewild hoorde ging mij door merg en been, het verhaal dat ik ongewild hoorde nam mij compleet in beslag, want ik vond de inhoud van het verhaal zó oneerlijk en gemeen, en het verwonderde mij dat niemand de eenzaamheid van de persoon eerder zag. Wie mij vanmorgen opbelde weet ik niet, want er werd geen naam genoemd, maar het blijkt helaas steeds maar weer dat niemand de échte eenzaamheid ziet, ook niet als een eenzaam persoon dat totaal niet ...

Het blad valt langzaam naar de grond, het valt langzaam naar de berustende kouder wordende aarde, die ooit garant voor het leven stond, en het warme leven der natuur in zich baarde. Het blad dwarrelt gestoken in een bruine kleur omlaag, het zweeft langzaam naar beneden, want het is de dag van vandaag, waarin de strijd is gestreden. Het blad valt zacht op het licht verkleurde gras, het valt zacht op zijn laatste natuurlijke kussen, die ooit groen van kleur was, en nu zijn leven voorgoed zacht uit zal blussen, want het eindige korte leven van het blad is voorbij, de natuur begint langzaam aan zijn lange rust, en dat maakt mij treurig noch blij, omdat mijn ziel er in berust.

Er Zijn vele mensen die ik graag zou willen eren, er zijn vele mensen die ik graag in het zonnetje zou willen zetten, omdat ze veel in hun leven hebben moeten ontberen, waardoor ze altijd op zichzelf hebben moeten letten. Er zijn vele mensen die ik graag op een positieve manier naar voren zou willen halen, er zijn vele mensen die ik graag een goed bedoeld schouderklopje zou willen geven, omdat ze altijd iets positiefs uitstralen, waardoor ze altijd alleen maar naar het goede streven. Ik zou die mensen graag eens tegenkomen, ik zou ze graag eens willen spreken, in alle hoop verkerend dat hun positieve invloed naar mij toe zal stromen, en mijn geïsoleerde leven zich van mij los zal breken.

Ik geef het wel toe, ik spreek het openlijk uit, omdat het niet uit maakt wat ik er tegen doe, want ik ben soms een ijdeltuit. Ik loop dan over de straten te pronken, ik laat mij dan écht zien, ik verspreidt dan mijn ijdele vonken, die mij mijzelf doen herzien. Ik ben daar zeker niet trots op, want het schenkt mij alleen maar weerzin, waardoor ik mijzelf zeker niet op de schouder klop, omdat ik dan wordt gevuld met een zeer sterke tegenzin. Maar ik begrijp dat mijn ijdelheid bij mij schijnt te horen, ik begrijp dat mijn ijdelheid een deel van mij uit schijnt te maken, waardoor ik mijzelf ertoe aan moet sporen, om het werk van mijn ijdelheid voorgoed te staken.

Ik voelde het in de zachte wind, ik voelde het in mijn hele lijf, die nergens doekjes om windt, waardoor ik nu dit gedicht schrijf. Ik zag het luchtsignaal met mijn gesloten ogen, ik bespeurde het luchtsignaal in mijn verstilde gedachten, die mij in mijn leven niet bedrogen, toen ik in mijn verstilde gedachten op mijzelf stond te wachten. Ik was op zoek naar de gesloten bruggen, ik was op zoek naar mijn eigen gedoofde innerlijke vuur, waardoor ik mijzelf in kon pluggen, in mijn eigen grote levensavontuur. Daardoor ben ik geworden wie ik nu ben, daardoor sta ik nu fier en sterk met mijn beide benen op mijn eigen vruchtbare grond, waardoor ik mijzelf nu weer herken, omdat het luchtsignaal mij vond.

Hou me vast, maar laat me ook een beetje mijn eigen gang gaan, wees me niet tot last, maar geef me het gevoel dat je altijd naast me zal staan. Luister naar dat wat ik zacht aan je zeg, maar laat mijn zachte woorden ook een beetje aan je voorbij stromen, zodat je voelt dat ik mijn warme liefde in jouw warme handen leg, waardoor je weet dat alles op den duur goed zal komen. Kijk mij aan, maar laat mij voor jou ook een beetje onzichtbaar zijn, want alleen dan kan ik mijzelf écht zien staan, waardoor ik mijn ziel kan reinigen van alle schone schijn.  

In het diepst van de duistere nacht, in het diepst van mijn verduisterde ziel, die altijd geduldig op mijn aankomst heeft gewacht, voelde ik de heerlijke kracht die in mij viel. In het midden van de dag, op het mooiste uur, die altijd al in mijn hart verborgen lag, las ik de mooiste partituur. Dat was voor mij een manier van geloven, dat was voor mij een manier van gadeslaan, want hierdoor kon ik aan iedereen beloven, dat ik altijd voor een ander klaar zal staan.

Je kijkt mij zwijgend en zacht aan, waardoor jij mijn liefde heel zacht aanboort, want jij bent de persoon die mij ooit in mijn eigen wereld zag staan, jij bent de persoon die mijn stille kreet ooit heeft gehoord. Je opent langzaam jouw mooie mond, waardoor ik geduldig wacht op dat wat jij aan mij wil zeggen, omdat ik weet dat jij voor mij klaarstond, in de tijd waarin ik mijn leven ter aarde wilde leggen. Jouw woorden stromen zacht naar mij toe, waardoor ik weet hoe jij over mij denkt, en ik voel dat het niet meer uitmaakt wat ik doe, omdat ik weet dat jij je door jouw woorden helemaal aan mij schenkt. Je bent zo mooi en positief, je bent zo zacht en zo aardig, je bent zo heerlijk maar niet overdreven lief, ik ben jou zo waardig. Daarom schrijf ik dit gedicht voor jou, daarom schrijf ik deze woorden achter elkaar, omdat ik zielsveel van je jou, en dat is vanuit het diepst van mijn hart écht waar.

Ik heb een trauma opgelopen, ik heb iets gadegeslagen wat ik niet gade wilde slaan, want het is als een dief in de nacht in mij geslopen, waardoor ik er steeds bij stil blijf staan. Ik heb gezien hoe twee honden een andere hond letterlijk doodbeten, ik heb gezien hoe ze een onschuldig leven stalen, en het knaagt aan mijn geweten, dat men het verloren leven niet terug kan halen. Sindsdien slaap ik slecht, omdat alles zich als een film steeds weer voor mij afspeelt, want het meer dan buitensporige geweld was écht, het was niet gespeeld. De eigenaar van de twee honden kijk ik nu niet meer aan, terwijl hij tóch een goede kennis van mij was, ik laat hem nu langs de zijlijn staan, want hij is nu voor mij niet veel meer dan een oud stuk kapot gegooid glas. Ik probeer dat wat gebeurd is een plek in mijn leven te geven, ik probeer de goede weg in te slaan, daar probeer ik nu naar te streven, omdat ik niet bij mijn trauma stil wil blijven staan.

Het leven is een kostbaar geschenk, dat is wat jij me altijd vertelde, en dat is de reden waarom ik nu aan je denk, omdat ook jij voor mij meetelde. Je sprak altijd een ondersteunend woord, je gaf altijd alles wat je had, waardoor je altijd werd gehoord, en werd genoemd als een mooi en helder blad. Nooit zal ik jouw zachtaardige gezicht vergeten, nooit zal ik jouw zachtaardige woorden door de tijd laten vervagen, want door jou is mijn leven niet versleten, door jou kon ik mijn leven laten slagen, want ik ben trots op wie je was, ik ben trots op dat waar jij als mens voor stond, want je was zo helder als het helderste glas, dat als een mooie roos ontsprong uit de schoonste grond.

Nu ik je niet meer kan spreken, nu ik je niet meer zacht aan kan raken, voel ik dat mijn hart heel langzaam zal breken, waardoor het aardse gemis mij zal kraken. Je zei altijd dat het leven een mooie bonus is, je zei altijd dat ik ook op mijzelf kon vertrouwen, maar je moet weten dat ik je mis, waardoor ik op dit moment niet aan mijn leven kan bouwen. Je stond voor de meeste mensen klaar, bij dag en bij nacht, maar ik krijg nu niets meer voor elkaar, omdat ik nog steeds op jouw terugkomst wacht. Ik sleep mij nu door mijn leven, ik leef van dag tot dag, want ik hoop dat jij mij een teken zal geven, waardoor ik voel dat ik naar jou toe komen mag, want ik voel het aardse gemis, ik voel de pijn in mijn hart, die door jouw overlijden naar mij toegekomen is, waardoor ik niet kan beginnen aan mijn nieuwe start.

Laat jouw leven spreken, met de mooiste woorden die je kent, want jouw leven mag niet breken, door de ellende die je hebt gekend. Laat jouw leven spreken voor dat waar je voor staat, laat jouw leven bloeien als de mooiste bloemen, waardoor jouw leven over een geëffend pad gaat, en de mensen jouw naam met eer zullen noemen. Denk met eerbied aan de mensen die hebt gekend, denk met eerbied aan de tijd die je met ze hebt gedeeld, want dan zal je worden verwend, door de liefdevolle gedachten die alleen aan jou worden toebedeeld.

Ik kijk met lede ogen om mij heen, terwijl de rozen langzaam vergaan, want ik ben degene die verdween, uit de tijd die voor mij niet is vergaan. Ik rook mijn laatste sigaret, terwijl de rook langzaam in de ijle lucht verdwijnt, want ik heb mijzelf aan de kant gezet, in het vale licht dat mij niet langer verfijnt. Ik hoor in de verte mijn laatste klagende lied, terwijl mijn stem langzaam zijn kracht verliest, want ik ben door mijzelf verbannen uit mijn eigen leefgebied, omdat ik de innige warmte voel als het vriest. Mijn gelaatsuitdrukking op mijn verweerde gezicht, verliest langzaam zijn laatste kleur, én zijn laatste licht, want ik mis nu alle filefleur. Mijn laatste seconden tikken tergend langzaam weg, want dit is mijn verloren moment, die steeds herhaalt wat ik tegen mijzelf zeg, omdat ik mijn leven nooit écht heb gekend. De duisternis omsluit mij langzaam als een koude deken, omdat ik in mijn gedachten even naar de andere kant wil kijken, want ik ben van de wereld af...

Nu alles aan mij voorbij lijkt te gaan, nu alles voor mij even donker lijkt, ben ik de onzichtbare man die niet in het middelpunt wil staan, omdat alles me tegen de haren in strijkt. Nu alles even niet klopt, nu zelfs mijn schaduw niets van mij wil weten, voel ik dat alles stopt, omdat ik voel dat mijn leven écht is versleten. Nu ik alles even niet meer zie zitten, nu ik deze wereld het liefst wil verlaten, zit ik in mijzelf te vitten, omdat ik wil verdwijnen in de koude stille straten, want ik ben mijzelf niet meer, ik ben mijzelf nooit geweest, omdat ik mijzelf niet meer verweer, tegen de kracht die ik altijd zó heb gevreesd.