Wat ik zeggen wil

Wie kent mij echt, wie kent de hevige emoties en gevoelens die ik stil in mij draag, wie heeft ooit tegen mij gezegd, ik zie je zo graag? Wie ziet mij in alle stilte staan, wie voelt mijn oorverdovend stille pijn, die niet uit mij is gegaan, toen ik alleen maar mijzelf wilde zijn? Waar zijn de mensen nu ik stil om hun hulp vraag, waar is de stille vergeving die ik zo graag wil krijgen, ben ik voor iedereen alleen maar een plaag, ben ik voor iedereen alleen maar een kraaltje die men aan een flinterdun touwtje kan rijgen? Ik ben ook maar een mens van vlees en bloed, ik ben ook maar een mens die fouten maakt, maar alles wat ik doe bedoel ik goed, en daarom hoop ik dat dit kleine gedicht u toch een klein beetje raakt.

Wat je niet weet kan je niet deren, wat je niet ziet kan je niet raken, maar tegen onrecht kan je je soms niet verweren, iets wat op gang is gezet kan je soms niet staken. Wat je niet voelt kan je niet bezeren, wat je niet proeft kan je niet prikkelen, maar een verkeerd gevallen woord kan je niet negeren, omdat het je in neerslachtigheid kan wikkelen. Het hebben van respect kan je altijd leren, het leren van respect kan je altijd krijgen, maar dan moet je wel een ander leren eren, want anders kan je nooit uit jezelf opstijgen.