Oude Ziel

Alles gaat in slowmotion aan mij voorbij, want mijn oude ziel kan alles niet meer aan, het maakt geen plaats meer vrij, waardoor ik alleen verder moet gaan.

Ik inhaleer de bedwelmende rook van mijn half opgerookte sterk verkreukelde sigaret, terwijl mijn kracht langzaam als verdikt water uit mijn getekende hart stroomt, want ik voel dat ik als een onzichtbare schaduw aan de kant wordt gezet, door mijn oude ziel die zich nergens meer voor schroomt.

De herinneringen komen en gaan, ze raken mij op een niet voelbare doch ook harde manier, in de verstikkende nacht die als een dief naast mij is gaan staan, voordat het zich op mij werpt als een alles verslindend roofdier.

Mijn tanende kracht is nu mijn enig overgebleven vriend, waar ik niet om heb gevraagd, want ik heb het niet verdiend, dat ik als stof achteloos van de tafel wordt gevaagd.

Daarom recht ik met een lange diepe zucht mijn rug, daarom strek ik mijn sterk verzwakte benen, want ik kan en wil niet meer terug, naar het leven waaraan ik niets kon ontlenen.

Ik sluit langzaam mijn oude vermoeide ogen, om mijn vermoeidheid uit mijn oude ziel te laten stromen, waardoor ik hopelijk mijn innerlijke tranen voorgoed kan drogen, want mijn verleden is voorbij en mijn toekomst is gekomen.

Reacties

Populaire posts van deze blog

Als Ik

Ik Drink

Kom in mijn leven