Kleine Dame

Daar zit ze dan, met haar door het leven sterk gerimpelde gezicht, dat niet veel meer hebben kan, omdat haar vergane glorie zich tegen haar heeft gericht.

Haar ogen die ooit helder waren, hebben hun warme glans verloren, waardoor ze nu alleen maar in de leegte kunnen staren, omdat haar leeftijd zich diep in haar lijkt te boren.

Haar gerimpelde handen, rusten berustend in haar schoot, waarin ze zacht konden landen, omdat ze ooit door de kracht van de liefde écht van haar leven genoot.

Haar mond spreekt zacht, zonder een woord te zeggen, want ze draagt niet meer de innerlijke smacht, die haar hard op d grond wilde leggen.

Ze slaakt een diepe zucht, waarna ze moeizaam opstaat, waardoor ze lijkt te verdwijnen in de warmte van de zomerlucht, want ze is en blijft tóch een kleine dame van formaat.

Het kost de kleine dame moeite om te lopen, het kost haar moeite om verder te gaan, want in haar leven heeft ze vele innerlijke wonden opgelopen, ze heeft vele innerlijke stormen moeten doorstaan, maar ze geeft de moed niet op, ze is van plan om nog even te blijven, dat voel ik nu ik mijn eigen leeftijd denkbeeldig van mij afschop, omdat ik net als de kleine dame nog niet van het leven weg wil drijven.